Je innerlijke kind. Misschien heb je die term wel eens gehoord en dacht je: “Wat is dat nu weer voor zweverig gedoe?”. Geef me de kans om je vandaag toch het belang ervan te kunnen uitleggen.
Je innerlijke kind is eigenlijk die pure, ongeremde versie van jezelf die nog geen last had van al die volwassen verantwoordelijkheden, zorgen en verwachtingen. En geloof me, we hebben dat speelse deel van onszelf veel meer nodig dan we denken!
Wat is jouw innerlijke kind?
Als we opgroeien, leren we al snel dat bepaalde dingen “niet kunnen” of “niet horen”. We worden aangespoord om ons aan te passen aan de regels van de maatschappij en raken daardoor vaak het contact met ons innerlijke kind kwijt. Dat speelse, creatieve en vrije deel van onszelf wordt langzaam naar de achtergrond geduwd, terwijl we ons proberen te gedragen zoals van ons wordt verwacht.
Psychologisch gezien is je innerlijke kind een metafoor voor je vroegste ervaringen, je meest authentieke zelf. De tijd waarin je ontdekte wie je bent, wat je leuk vindt en hoe je met emoties omgaat. Als je in die periode bepaalde behoeftes niet goed hebt leren uiten of emoties hebt weggestopt, kan dat nu – als volwassene- voor problemen zorgen. Denk aan angst om afgewezen te worden, moeite met grenzen stellen of een sterke behoefte aan goedkeuring van anderen. Dit zijn vaak signalen dat je innerlijke kind iets heeft meegemaakt dat nog niet volledig verwerkt is.
Het goede nieuws? Je kunt weer in contact komen met dat deel van jezelf. Door bewust ruimte te maken voor je innerlijke kind, kun je helen wat ooit pijn heeft gedaan en de vreugde, creativiteit en vrijheid weer terugbrengen in je leven.
Hoe doe je dat dan? Dat innerlijke kind omarmen?
- Sta jezelf toe om te spelen.
Dit klinkt misschien simpel, maar het kan een grote impact hebben. Wanneer was de laatste keer dat je écht iets voor de lol deed, zonder dat het productief hoefde te zijn? Of dat je spontaan iets creatiefs deed zonder bang te zijn voor het resultaat? Spelen hoeft niet per se fysiek te zijn, het gaat erom dat je jezelf toestaat om even los te laten. Even dansen in de living, tekenen, zingen, gewoon gek doen, .. Die speelse momenten voeden je innerlijke kind. - Luister naar je emoties.
Je innerlijke kind communiceert vaak via je emoties. Voel je je boos, verdrietig of bang, zonder echt te weten waarom? Dat kan een signaal zijn dat er oude emoties aan de oppervlakte komen. In plaats van die gevoelens weg te duwen, probeer er nieuwsgierig naar te zijn. Stel jezelf vragen als “Waar komt dit vandaan?” of “Wanneer voelde ik me vroeger ook zo?”. Op die manier kun je patronen ontdekken die je als kind hebt aangeleerd, en die je nu als volwassene nog steeds met je meedraagt. - Wees lief voor jezelf.
Dit klinkt misschien vanzelfsprekend, maar hoe vaak ben je écht lief voor jezelf? Als volwassene zijn we vaak ontzettend streng voor onszelf. We moeten altijd maar presteren en sterk zijn. Maar als je naar je innerlijke kind kijkt, besef je dat je soms ook gewoon even een knuffel nodig hebt. Neem momenten om jezelf gerust te stellen en te omarmen. Ook (of juist vooral) wanneer je het moeilijk hebt. Want dat innerlijke kind in jou wil zich veilig voelen, gehoord worden en weten dat alles goedkomt. - Herinner jezelf aan de fijne dingen.
Denk terug aan wat je als kind blij maakte. Was dat fietsen door de regen, boetseren met klei, of uren spelen met lego? Probeer die herinneringen weer op te roepen en vraag jezelf af hoe je soortgelijke zaken als volwassene terug kan oproepen. Je hoeft geen excuus te hebben om plezier te maken. Dat speelse deel van jou heeft nog steeds behoefte aan dezelfde dingen. Geef jezelf toestemming om weer te genieten van die kleine, fijne momenten.
Zorg voor verbinding
Je innerlijke kind terug omarmen is een proces. Soms betekent het ook dat je oude wonden moet bekijken en moet helen. Maar het gaat er vooral om dat je weer in verbinding komt met wie je diep vanbinnen bent, zonder al die maskers die je doorheen de jaren hebt opgezet. Je kan zoveel plezier terugvinden met die dingen die we vaak kwijtraken als we te druk zijn met ‘volwassen zijn’.
